Ցեղասպանություն Հայաստանում՝ հայերի ձեռքով

Ամեն տարի ապրիլի 24-ին Ծիծեռնակաբերդի բլուրում հավաքվում և սգում ենք մեր միլիոնավոր հայրենակիցների նահատակությունը, մեղադրում ու սպառնում թուրքերին, հոխորտում հաշվեհարդար տեսնել մեր ոխերիմ թշնամու դեմ, այրում Թուրքիաի դրոշը և դրանով երջանկանում՝ մեր պարտքը հայրենիքի ու ազգի հանդեպ կատարած համարելով: Սակայն մոռանում ենք կամ անտեսում, որ ճիշտ մեր քթի տակ, ավելի ճիշտ մոտական հիվանդանոցի գինեկոլոգիական բաժանմունքներում կատարվում է մեկ այլ ցեղասպանություն՝ մեր եկող սերնդի ջարդը: Այս ցեղասպանությունը չի իրագործվում վայրագ թուրքերի միջոցով, այլ բավականին բարեկիրթ ու բարեհամբույր բժիշկների միջոցով, սպիտակ խալաթներով՝ սև ջարդ: Ու մենք դարձյալ հպարտանում ենք մեր բժիշկների անձնուրաց ծառայությամբ, գիտական կոչումներով՝ անտեսելով այն փաստը, որ շուրջ 30. 000 չծնված երեխա այս տարի նրանց թեթև ձեռքով պիտի հայտնվի աղբամանի մեջ: Դարձյալ հպարտանում ենք այն <պապաներով>, ովքեր վիզ դրած արու զավակ են ուզում լույս աշխարհ բերել՝ մորթել տալով դեռ չծնված, արևի լույսին սպասող աղջիկներին:
Եվ դեռ նորից կգնանք Ծիծեռնակաբերդ, նորից կսպառնանք թշնամուն, կբարձրաձայնենք 1,5 միլիոն զոհերի մասին, սակայն անամոթաբար կլռենք ու կշարունակենք ազգովի կոտորել մեզ, մեր սերունդը: Իսկ մեր երևելի հոգևորականները դարձյալ կշարունակեն լռել, դե ավելի կարևոր բաներ կան խոսելու...
Այնինչ ազգային վիճակագրությունը կշարունակի փաստել՝ մեկ շնչին ընկնող ծնունդների արհեստական ընդհատումների, ավելի ճիշտ՝ արհեստական վիժեցումների կամ աբորտների թվով ԱՌԱՋԻՆՆ ենք տարածաշրջանում: